Γιάννης Λαϊνιώτης: Σεισάχθεια!!! Να διαγραφούν τα ιδιωτικά χρέη λόγω κορωνοϊού!

Να διαγραφούν τα ιδιωτικά χρέη λόγω κορωνοϊου. Η πανδημία του κορωνοϊού είναι μια ανθρώπινη τραγωδία με δυνητικά βιβλικές διαστάσεις, και είναι αναπόφευκτη μια μεγάλη ύφεση που χρειάζεται άμεση δράση από την κυβέρνηση για να αποφύγουμε την μετατροπή της σε βαθιά ύφεση που θα προκληθεί από μια πληθώρα πτωχεύσεων.
Είναι ήδη ξεκάθαρο ότι η απάντηση πρέπει να εμπεριέχει σημαντική αύξηση του δημόσιου χρέους.

Η απώλεια εισοδήματος στον ιδιωτικό τομέα, και όποιο χρέος εκδοθεί για να καλύψει το κενό, πρέπει εν τέλει να απορροφηθεί, εν συνόλω ή εν μέρει, από τον κρατικό ισολογισμό. ...


Τα πολύ υψηλότερα επίπεδα κρατικού χρέους θα γίνουν ένα μόνιμο στοιχείο στην οικονομία μας και θα συνοδευτούν από ακύρωση ιδιωτικού χρέους.

Είναι ο σωστός ρόλος ενός κράτους να αναπτύσσει τον ισολογισμό του για να προστατεύσει τους πολίτες και την οικονομία από σοκ για τα οποία ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι υπεύθυνος και δεν μπορεί να απορροφήσει.

Η βασική ερώτηση δεν είναι το εάν, αλλά το πώς το κράτος πρέπει να χρησιμοποιήσει  με σωστό τρόπο τον ισολογισμό του.

Η προτεραιότητα πρέπει να είναι να εξασφαλιστεί βασικό εισόδημα για αυτούς που χάνουν τη δουλειά τους.

Πρώτα πρέπει να προστατεύσουμε τους ανθρώπους από το να χάνουν την δουλειά τους.

Αν δεν το καταφέρουμε, θα βγούμε από αυτή την κρίση με μόνιμα χαμηλότερη απασχόληση και παραγωγική ικανότητα, καθώς οι οικογένειες και οι εταιρείες θα παλεύουν να διορθώσουν τους ισολογισμούς τους και να ξαναχτίσουν καθαρό ενεργητικό.

Η προστασία της απασχόλησης και της παραγωγικής ικανότητας, όμως, σε καιρούς δραματικής πτώσης εισοδήματος απαιτεί άμεση στήριξη ρευστότητας.

Είναι σημαντικό, να καλύπτονται τα λειτουργικά έξοδα όλων των εταιρειών κατά τη διάρκεια της κρίσης, ανεξάρτητα από το εάν είναι μεγάλες ή μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις ή ακόμα και επαγγελματίες.

Χρειάζεται όμως μια πιο συνολική προσέγγιση!

Ο μόνος αποδοτικός τρόπος να φτάσει κάποιος σε κάθε γωνιά της οικονομίας είναι να κινητοποιήσει πλήρως το σύνολο του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Και πρέπει να γίνει άμεσα, αποφεύγοντας τη γραφειοκρατία.

Οι τράπεζες, πρέπει γρήγορα να δανείσουν με μηδενικό κόστος τις εταιρείες που προετοιμάζονται να σώσουν θέσεις εργασίας.

Καθώς με αυτό τον τρόπο γίνονται όχημα για κρατική πολιτική, το κεφάλαιο που χρειάζονται για να το πράξουν πρέπει να προσφερθεί από την κυβέρνηση με την μορφή κρατικής εγγύησης σε όλα τα δάνεια.

Ούτε οι κανονισμοί, ούτε οι κανόνες για τις εγγυήσεις πρέπει να μπουν εμπόδιο στην δημιουργία όλου του χώρου που απαιτείται στους τραπεζικούς ισολογισμούς.

Επιπρόσθετα, το κόστος αυτών των εγγυήσεων πρέπει να στηριχθεί στον πιστωτικό κίνδυνο της εταιρείας που τις λαμβάνει, αλλά θα πρέπει να είναι μηδέν για την χώρα ανεξάρτητα του κόστους δανεισμού της.

Οι εταιρείες, ωστόσο δεν θα αντλήσουν ρευστότητα, απλά επειδή είναι φθηνή.

Σε κάποιες περιπτώσεις, για παράδειγμα, εταιρείες που έχουν παραγγελίες προς εκτέλεση, οι απώλειες μπορεί να είναι ανακτήσιμες και θα εξοφλήσουν το χρέος.

Σε άλλους κλάδους πιθανότατα δεν θα γίνει αυτό.

Τέτοιες εταιρείες ίσως είναι σε θέση να απορροφήσουν την κρίση για βραχυχρόνιο διάστημα και να αντλήσουν χρέος ώστε να κρατήσουν τους εργαζόμενους.

Το συσσωρευμένο χρέος τους, όμως, δημιουργεί τον κίνδυνο βλάβης στην ικανότητά τους να επενδύσουν μετά την κρίση.

Και αν η πανδημία κρατήσει, θα μπορούν να μείνουν ανοικτές μόνο αν το χρέος που ανέλαβαν για να κρατήσουν τους εργαζόμενους κατά τη διάρκεια της κρίσης εν τέλει ακυρωθεί.

Είτε η κυβέρνηση θα αποζημιώσει τους δανειζόμενους για τα έξοδά τους, είτε αυτοί θα αποτύχουν και θα πληρωθούν οι κρατικές εγγυήσεις.

Αν μπορεί να περιοριστεί ο ηθικός κίνδυνος, το πρώτο είναι καλύτερο για την οικονομία.

Ο δεύτερος δρόμος μπορεί να είναι λιγότερο δαπανηρός για τον προϋπολογισμό.

Και στις δυο περιπτώσεις, η κυβέρνηση θα απορροφήσει ένα μεγάλο μέρος από το εισόδημα που χάθηκε εξαιτίας των περιοριστικών μέτρων αν η απασχόληση και η παραγωγική ικανότητα προστατευθούν.

Το δημόσιο χρέος θα πρέπει να αυξηθεί!

Αλλά η εναλλακτική - μόνιμη καταστροφή της παραγωγικής ικανότητας και εξ αυτού του λόγου του δημοσιονομικού χώρου - θα είναι πολύ πιο μεγάλο πλήγμα για την οικονομία.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με δεδομένα τα σημερινά επιτόκια (και πιθανότατα τα μελλοντικά), αυτή η αύξηση του δημόσιου χρέους δεν προσθέτει στο κόστος εξυπηρέτησης.

Η δομή του τραπεζικού συστήματος θεωρώ ότι επιτρέπει την διοχέτευση πόρων σε κάθε τμήμα της οικονομίας που τους χρειάζεται.

Ο δημόσιος τομέας εικάζω ότι είναι σε θέση να συντονίσει μια γρήγορη πολιτική αντίδραση.

Η ταχύτητα είναι απόλυτα ουσιαστική για την αποτελεσματικότητα.

Αντιμετωπίζοντας συνθήκες που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν, η αλλαγή νοοτροπίας είναι τόσο απαραίτητη σε αυτή την κρίση, όσο θα ήταν σε περίοδο πολέμου.

Το σοκ που αντιμετωπίζουμε δεν είναι κυκλικό.

Για την απώλεια εισοδήματος δεν φταίει κανείς απ’ όσους υποφέρουν από αυτή.

Το κόστος του δισταγμού μπορεί να είναι μη αναστρέψιμο.

Η μνήμη από όσα υπέφερε η χώρα τη δεκαετία του 1920 είναι αρκετή.

Γιάννης Λαϊνιώτης
Ανεξάρτητος Πολιτικός
Νομού Αχαΐας